Ouwe hoeren

Ruim op tijd kwam ik aan. Wel een halfuur! Vond het erg netjes vooral voor een Antilliaan.
Ik besloot om maar even bij de bushalte te zitten wachten.
Een goede indruk wil ik zeker maken op een nieuwe locatie maar overdrijven is ook een vak.

Na een kwartier besloot ik om toch op zoek te gaan naar de locatie. Nieuwstad. Straatnaam wist ik natuurlijk.
Meezingend in mijn hoofd met ‘Slut like you’ van Pink liep ik verder.
Nieuwstad! Aha….hier moest ik dus zijn. Nu het juiste nummer.

Ik keek op….keek naar de overkant…..
Dit meen je niet?! Grote open ramen met rode lampen en bewegende lijven met niets verhullende outfits.

De kinderopvang kan hier toch nooit zitten?
Oh nee wacht…dat is nummer 3, ik moest bij nummer 12 zijn. Na nummer 3 kwam nummer 5. Dus de overkant was oneven. De kant waar ik stond….daar moest ik zijn.

Ik draaide me om…….meer ramen. Nummer 6.
Betekent dus dat ik een stuk verder moest lopen…wel de straat doorlopen. God, wat zullen de mensen wel niet denken.
Achter mij liep een jongen.

Wie heeft het bedacht om een kinderopvang in de hoerenstraat te plaatsen? Braaf maar met tegenzin liep ik verder.

Hoofd naar beneden, hopelijk kom ik geen bekende tegen. (Ik had een logische verklaring. Maar zij…..?)

De kerel achter mij ging in dezelfde tempo lopen als mij. Dieper de Red Light District in.

Of hij dacht die gaat aan het werk en daar moet ik zijn…..of hij keek waar ik aan het ‘werk’ ging om me te vermijden.
Ondertussen ging het liedje van Pink mooi door. ‘I’m a slut like yoouuuhooouuuu’.

Na nummer 8 kwam nummer 14.

Ok….ik heb het dus niet gemist, Ik heb gewoon verkeerd gelopen. De crèche kan niet tussen die ramen liggen, dat kan gewoon niet!
Dat betekende dus dat ik aan de verkeerde kant van de straat moest zijn.
En ja hoor…..draaide me om en mijn ogen vielen gelijk op het logo.

Pfffffffffff

Nou snap ik dat je als grote organisatie veel locaties hebt en dat je ze soms op de vreemdste plekken hebt.
Maar welke idioot verzint het om een crèche (en vanaf vorige maand een splinternieuwe BSO) te openen tegenover de hoerenstraat…????


Het moet niet gekker worden zeg…..

Never again

Lang heb ik er aan kunnen ontsnappen. Wel een half jaar om precies te zijn.
Twee collega’s van een andere locatie belden op. Hoeveel kinderen we hadden en of we op bezoek kwamen. Wij hadden er tien, zij vijf. Logischer was dat zij naar ons toe kwamen.
Hij belde weer, sprak af met Graz, mijn collega. Zij hing op en zei: ‘Wij gaan naar hen toe’. En hoe wil je daar precies heen?’ vroeg ik.
‘Met de auto’ zei ze ‘Bij jou kunnen er vier in de auto en ik neem de BSO auto, daar passen  er zes in’.

Oh shit…dit komt niet goed.
‘Euhm….ik kan er maar drie in de auto hoor……’
Lopen was geen optie. Hier was ik al bang voor.

Lang heb ik er aan kunnen ontsnappen.
Elke keer als kinderen opgehaald moesten worden. ‘Nou laat Derr maar lopen want die vindt het niet prettig om in de BSO auto’s te rijden’. ‘Oh ik ga wel met de auto, Derr kan achterblijven. De BSO auto’s vindt ze maar niks’.
En dat heb ik half jaar lang vol kunnen houden.
Tot vandaag.

Eerst kreeg ik een korte cursus dikke vette BSO auto rijden. Lampen, check, starten, check. Koppelingen, check, euhm soort van……
Nou daar gingen we dan. Achteruit rijden ging prima, maar toen nog de 1 vinden. Afslaan.
Weer afslaan. De paniek bij de kinders was nog niet begonnen. We hadden bewust de kleintjes bij mij gedaan zodat ik geen gemopper zou krijgen.
Dan maar in de 2 wegrijden. De voorruit was hartstikke vies. Dus ik aan alle knopjes zitten…….ging de ruitenwissers steeds harder. Water moest ik hebben. Wat ik ook drukte, geen water. Uiteindelijk gingen ze uit, dacht ik….
De achterruitenwisser begon als een malloot heen en weer tegen. Ik toeteren. Graz reed voor mij. Geen reactie.

Einde van de straat, grote weg op. Richting aan. Afslaan.
Auto starten, richting aan, afslaan. En dat een stuk of 5 keer.
Midden op de weg, auto starten, richting aan, afslaan.
Toen sloeg de paniek bij de kinderen. ‘Waar is Graz?’ vroeg eentje achterin. ‘Die is de andere kant opgegaan’ zei ik. ‘Moeten we nu gaan lopen?’ begon een bijna jankend naast me. ‘Nee pop we hoeven niet te lopen’. ‘Kun je wel autorijden’ vroeg een achterin. ‘Ja pop, alleen deze auto werkt niet mee’.  'Weet je de weg wel?'
Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Uiteindelijk weer in de 2 wegrijden. Alles in de 2 gedaan. Rotondes, afslaan.
Ondanks alle drama kwamen we eerder aan dan mijn collega.

Maar als je eenmaal bent…moet je ook terug.

‘Kom je weer naast me zitten schat’ vroeg ik aan het meisje die op de heenweg naast me zat. Paniekerig schudde ze keihard van nee. Tsja…kan ik me voorstellen……
‘Kom jij naast me zitten?’ vroeg ik aan een dare devil. En ja hoor, zij wel.
Auto starten, lampen, achteruit. Prima.
Wegrijden, richting aan, de 1 zoeken. Afslaan.
Godverrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Auto starten, richting aan, in de twee, rijden.
Weer alles in de twee. Tegenligger. Potver…. de 1 zoeken. Afslaan.

‘Volgende keer ga ik bij Graz in de auto zitten’ wreef mijn dare devil het nog even in. ‘Het is gewoon een hele stomme auto’ zei ik. ‘Hij doet gewoon stom’.

‘Maar je hebt toch vaker met deze auto gereden?’ vroeg ze.
‘Nee pop, dit is de eerste keer dat ik hiermee rijd’. Ik rijd altijd in mijn eigen auto en die is heel anders dan deze’.

En EINDELIJK……toen we er bijna waren, toen ik alles in de twee had gehad, toen begon ik het te snappen. Meer gas geven, meer kracht zetten bij de koppeling. Het is tenslotte geen sportauto die al bij een teenbeweging vooruit schiet…..

De sfeer was zooo ontspannen dat de kids zoveel vertrouwen in me hadden gekregen dat ze zelfs durfden te zingen. We zijn er bijna……
Trots waren ze! Niet op mijn rijkunsten. Maar op het feit dat ondanks de stomme auto we de binnenweggetjes wisten en toch niet hoefden te lopen. Maar op het feit dat we heel waren aangekomen en elke keer weer als eerste!

Later moest de auto gebracht worden, alvast voor de volgende dag. Na het trauma dat ik aan overgehouden had, was ik overtuigd dat ik dat kreng nooit meer wou besturen!

Maar met de wetenschap dat ik alleen in de auto zou zitten en even kon oefenen heb ik me over laten halen door mijn collega en ging weer op pad.
Eerst een paar rondjes op de parkeerplaats en toen het echte werk. Één keer afslaan. Netjes….

Nu hoef ik geen smoesjes meer te gebruiken. Nu weten de collega’s het ook wel zeker. Die BSO auto’s hoef ik nooit meer te besturen!

Ook al zou ik het willen. Ik geloof dat er geen enkel kind weer bij mij in die auto wil……..

Pfff...mannen!!

De leukste gesprekken ontstaan aan tafel, als de kinderen rustig hun crackertje eten. Vier jongens aan de ene kant van de tafel en vijf meisjes aan de andere kant.
Mijn gesprek begon eerst met T een meisje van 5 jaar.

T: 'Dat shirtje had je op de groene dag ook aan'
Ik: 'Ja dat klopt...hoe weet jij dat?'
T: 'Ik weet alles van jou en van boeken'
Ik: 'Wat zeg je nou, van boeken?'
T: 'Ja en van jou!'
Ik: 'Ooh...wat weet je nog meer van me dan?'
T: 'Dat je op de groene dag dat shirtje ook aan hebt gehad'
Ik: 'En wat nog meer?'
T: 'Dat je soms gewoon binnen komt'.
Ik: 'Ja vaak op de dagen dat jij er bent he?! En verder?'

Toen begon de rest allemaal dingen te noemen. Dat ik een bril heb, dat ik op de BSO werk.
I, een jongetje van 6:' Dat je een shirt en een broek aan trekt'.
T, de beste vriend van I, ook 6 jaar keek geschokt op.' Een broek en een shirt?'
Ik: 'Ja soms heb ik een broek aan maar vandaag niet. Vandaag heb ik shirt en een rokje aan'
T: 'Huh? Een rokje?'

En ineens..... alsof het hun nature is keken de vier jongens automatisch en tegelijk allemaal onder de tafel om te kijken of ik inderaad een rokje aan had.
Vol verbazing en toch een beetje geschrokken keek ik ze aan.
'Kunnen jullie het zien mannen?.

Stiekem moest ik wel lachen.
Mannen!! Het kan nooit vroeg genoeg beginnen....

Zonder trouwen geen kinderen!

Een van de mooiste dingen van mijn werk vind ik kinderen observeren. Vooral als ze druk aan het spelen zijn. Vanmiddag speelden er overal groepjes van twee of meer kinderen samen. Onder andere T, I en F. Allemaal jongetjes van zes jaar en D...het enige meisje van dat gezelschap. Tevens zes lentes jong.

Ze waren druk samen een toren aan het maken.
Op een gegeven moment viel het woordje 'trouwen.'
Natuurlijk trok dat mijn aandacht en met gespitste oren luisterde ik het gesprek af.

I: 'Ga je trouwen?'
D: 'Nee!"
I: Huh...ga je niet trouwen?'
D: 'Neeheej....er zijn vier mensen die met me willen trouwen.'
T: 'Ja klopt... (naam andere jongen) van school wilde ook met je trouwen.'
I: 'Maar dan ga je toch met mij trouwen?!'
D: 'Nee ik ga niet trouwen!'

Een beetje verontwaardigd keek I haar aan en zei:

'Ga je helemaal niet trouwen???'
D: 'Nee!'
I: 'Maar als je niet gaat trouwen kun je ook geen kinderen krijgen'
D: 'Waarom wil toch iedereen met mij trouwen?'

F zat het hele gesprek mee te luisteren en zei helemaal niks. Hij was heel druk met bouwen aan hun gezamenlijke toren.
Hij kon het niet meer voor zich houden.....verzamelde hij al zijn moed. Oprecht, alsof het helemaal uit zijn tenen kwam zei hij uiteindelijk:

'Maar jij bent ook zoooo'n mooi meisje!!!'

En bedankt!

Verkering....

Op de BSO is dat woordje tegenwoordig iedereen bezig.
Ze hebben bijna allemaal verkering! Daarbij maakt het niet uit dat ze niet weten wat het inhoudt en wat er allemaal bij komt kijken.
De jongste van vier heeft verkering met eentje van zeven. Ze spelen niet samen, ze kletsen niet met elkaar maar ze hebben wel verkering.

Op weg naar de BSO had ik een teleurstellend gesprek met wat ooit mijn vriendje was:

T: Ik heb verkering
Ik: Wat leuk! Met wie?
T: Dat zeg ik niet.
Ik: Oohh. Waarom niet? Met mij toch?!
T: Neuh!
Ik: Nah....gaan we dan niet meer trouwen?
T: Neeheeeej! Jij bent al een oma als ik man word.


So! Die zit!
Dag ego......

M

M 3jr, net wakker, zit aan tafel koekje te eten.
Ik haalde wat drinken voor haar op en kwam naast haar aan tafel zitten.

M:  'Je hebt veel gegeten'
Ik: 'Ja. Dikke buik met veel broodjes erin'.
M: 'Oh.....'

En met een hele sneaky gezichtje zegt ze ineens: 'snoepkont!'

Geweldig!

'Nee.....echt niet!'

Vandaag ben ik ‘geïnterviewd’ op de BSO door een meisje van 10 jaar. Toen mijn antwoord ‘Nee’ was op een van haar vraag keek ze geschrokken naar me op.
‘Wat?’ ‘Helemaal niet?’ ‘Waarom niet?’

Ze keek me aan alsof ik schuld bekende van een moord. Alsof ik bekend had gemaakt dat ik die ene juwelier beroofd heb. Alsof ik ontsnapt was, uit een of andere gevangenis. Of de grootste fout in mijn leven heb begaan.

‘Draag je echt geen make-up?’
‘Nee…..helemaal geen make-up’ herhaalde ik.

Vol ongeloof, nog steeds in shock en totaal niet begrijpend zette ze een ‘nee’ achter haar vraag. Er zou een verbod op moeten komen, dat iemand van wel 29 jaar geen make-up draagt. Heeft ze niet gezegd….maar was duidelijk aan haar gezicht te lezen.


Pffff…..de jeugd van tegenwoordig!